Ο θρόνος του Δία

Ψηλά στα ουράνια και σε λάμπων αιθέρα, στέκεις συ ω θρόνε του μεγίστου των θεών, που ατενίζεις τις τύχες των θνητών, σαν υφαίνουν την ευνομία των ή τις πράξεις τις ηρωικές των και μεταβαίνουν από το σύμπλεγμα του Ωρίωνος και του Κυνός εις την αγόρευσιν και την σπατάλην του λιγοστού τους χρόνου, εισερχομενοι εις οδούς λαμπαδιζουσες υπό τις φωνές του Παρμενίδου που με το άρμα του συμπλέκει το ειν του λόγου και κομψά αποστέλλει τους ήχους του πατρώου των υψίστων τόπων.
Στολισμένε υπό νεφέλες, στέρεε και δεινοκράτιστε, λαξευμένε και αρμονικέ υπό αναλογίες χρυσίζουσες, αναμένω σε τη λάμψην σου, στης Πελασγικής των Δαναών συνέχεια…

Όνειρα πυθμένος

Ίσως τα όνειρα να ξέρουν οτι τα πάντα είναι ποτάμια που στερεύουν, και διαλέγουν τον δρόμο που απρόσκοπτα προβλέπουν, βαθειά μες τη ψυχή τον τελικό πνιγμό ατέρμονα, γυρεύουν.

Ερινύες...

Κι ήμασταν νέοι και όμορφοι σαν το φως και το νωπό το χιόνι

και κατεβήκαμε στις ερημιές του κόσμου,

να ζήσουμε την στέρηση,

μπλεχτήκαμε και πήραμε τον δρόμο σου Ορέστη...

Ο γυρισμός

Ξύπνα Αστραπόγιαννε ορθά, φόρεσε τ' άρματά σου,
απόψε φεγγάρι δεν κοιτά του μνήματος τη χάρη,
φέξε και για φανάρι σου, άπλωσε το σπαθί σου,
ασημοκέντητο χτυπά, των κεφαλών το βράχο...
Μ' αίμα στα χείλη σου κινάς να πας να συντροφέψεις,
του αμούστακου παλληκαριού τα δεξιά τα σπλάχνα,
σύρε και φύγε για βουνά, αητός σε περιμένει,
να σε προτάξει για στερνή μαχη να διαφεντέψεις...
εκεί ψηλά στα ονομαστά κρυστάλλινα γιοφύρια,
εφύλαγες την κλεφτουριά και έσπερνες συντρίμμια,
και την τραχιά σου αρματωσιά επλήγησε το βόλι,
πριν καν εσύ σταθείς κομψά στου Χάρου το ρολόγι,
τρέχει το αίμα καταγής κι ευχής αναστενάζεις,
η κάρα σου να φυλαχθεί πριν σκύλος σε κοπάσει,
ν' ανοίξει λάκκος καταγής, βαθύς εν τω σπηλαίω,
να μπεις εκεί ν'αναπαυθείς στο αιώνιο μοιραίο...
και πριν προφτάσει η ψυχή στα χείλη να κοπιάσει,
κόβει την κάρα με σπαθί δικαίως την φυλάσσει,
σε μέρος χιονοσκέπαστο, ώσπου να τηνε φτάσει,
η σάρκα της ολοταχώς, θα λιώσει, θα ρημάξει...

Χαίρε Λαμπέτη θηρευτή, λεβέντη, αλλοπαρμένε,
κοιμάται ο Γιάννος ήσυχα και τα ελάτια κλαίνε...

Είμαι ο ίδιος ο ουρανός...Αγέννητος...

Για πάντα...

Ασπόνδυλον...

Και μ' επνιξε σε μια στιγμή το νέφος και βήχω επάνω, προτού καρδιά ριχτείς κι εσύ και τρέχω να προφτάνω...

Ανορθόδοξο...

Τόλμησε να αντιταχθείς και θα σου ξεριζώσω τις δυνάμεις,
προσπάθησε να υψώσεις τη φωνή σου και θα γεμίσω τη γη με γλώσσες βάρβαρες,
περπάτησε με το κεφάλι σου περήφανα και πένθος θα σε κυκλώσει,
δίψασε και θα σου προσφέρω να πιεις νερό θολό και καταραμένο,
αναζητησε την ιστορία σου και θα σε σωριάσω καταγής,
διεκδίκησε το χώμα του πρώτου σπέρματος σου και θα ανακατέψω σάπια ζώα εις αυτό,
λάτρεψε τη φύση που σε περιβάλλει και θα στείλω αρρώστιες και πυρ αθάνατο να σε αποδιώξουν,
τόλμησε να μελετήσεις την αλήθεια και θα σε καταστήσω λεπρό και γελοίο,
λάτρεψε τον ουρανό και το σύμπαν ολότελο και θα αποδιώξω κάθε κόκκο αστέρα,

λησμονησε τα πάντα και θα σε ανεβάσω εις θρόνο λαμπρό και αδαμάντινο,
ορκίσου να τους στρέψεις σε εμένα ,να με προσκυνούν και θα ζήσεις αιώνια,
κάνε τους, τυφλούς και εύθραστους και θα καθίσεις εκ δεξιών μου...